Τοξικές σχέσεις / Ειλικρίνεια

Πριν λίγες μέρες είχα μια κουβέντα με έναν φίλο. Αυτός λοιπόν πέρασε τα τελευταία δυο τρία χρόνια μια δοκιμασία από την οποία βγήκε – θέλω να πιστεύω – νικητής. Αυτό το διάστημα δοκιμάστηκαν σχέσεις οικογενειακές, φιλικές και επαγγελματικές. Άνθρωποι που νόμιζε φίλους τον έσπρωχναν προς τον γκρεμό και ίσως μόνο ένα μέρος της οικογενείας του τον βοήθησε να επανέλθει στην «ζωή». Δεν θα εστιάσω στο πρόβλημά του, θα εστιάσω όμως στις αποφάσεις που πήρε και με έβαλε πραγματικά σε σκέψεις…..

Τέρμα οι τοξικές σχέσεις…

Ω ναι! Φαίνεται βουνό γιατί κάποιους από αυτούς που έχουμε σχέσεις, είναι τοξικοί και το ξέρουμε! Είναι μέσα στην οικογένειά μας, μέσα στη δουλειά μας, ακόμα και οι σύντροφοί μας, οι φίλοι μας. Ο συγκεκριμένος λοιπόν μετά από μια μακρά περίοδο αποχής από τον κόσμο και χωρίς καμία επαφή με κανέναν…. πήρε απόφαση να επαναξιολογήσει τις σχέσεις του με ΟΛΟΥΣ! Την οικογένειά του την θέλει δίπλα του. Είναι από τους τυχερούς που πραγματικά έχει βοηθηθεί από την οικογένειά του. Και για να γίνω πιο συγκεκριμένη, όταν λέω οικογένεια δεν εννοώ δεύτερα τρίτα ξαδέρφια, θείους, κουμπάρους κτλ, εννοώ μάνα πατέρα. Άντε και αδερφό/αδερφή. Από εκεί και έπειτα έχει κάνει λίστα με τους ανθρώπους που είχε την οποιαδήποτε σχέση και τικάρει ποιον θέλει να βάλει και πάλι στην ζωή του και ποιον όχι. Και αν ναι γιατί και αν όχι πάλι γιατί. Και εδώ έρχεται το δίλημμα: Φίλοι που μέχρι χτες θεωρούσες, ως τρίτος, ότι του έκαναν καλό, ο ίδιος αποφασίζει να τους βγάλει από την ζωή του. Γιατί; Μα τι το κακό είχαν; Για τον ίδιο όμως είναι διαφορετικά τα κριτήρια. Δεν είναι απαραίτητο να σε βλάπτει κάποιος, μου λέει, αλλά απλά μπορεί και να βαλτώνει η ίδια του η ζωή. Μπορεί ασυνείδητα να με γυρίζει και πάλι πίσω στα σκατά. Δεν θέλω να πάω πίσω στα σκατά. Θέλω στη ζωή μου θετικούς ανθρώπους. Θέλω εγώ να αποφασίζω αν θα κάνω παρέα με τον ένα και με τον άλλον. Όχι όλοι οι άλλοι και τα πρέπει. Θέλω ανθρώπους γύρω μου που θα με εμπνέουν να γίνω καλύτερος, πιο δυνατός.

Σίγουρα όλοι μας έχουμε τοξικούς ανθρώπους στη ζωή μας. Τι κάνουμε για αυτό; Συνήθως βολευόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας και δεν τολμάμε να αλλάξουμε τίποτα. Αναγκαζόμαστε και συναναστρεφόμαστε τοξικούς ανθρώπους και ζούμε τοξικές καταστάσεις που στο τέλος μας κάνει ρετάλια και γινόμαστε τελικά τοξικοί για τον ίδιο μας τον εαυτό. Για την ίδια μας την ζωή.

Ειλικρίνεια….

Αν και πολλοί από εμάς λέμε ότι δεν λέμε ψέματα, αυτό δεν μας κάνει αυτόματα ειλικρινείς! Ίσως απλά να αποκρύπτουμε την αλήθεια. Μερικοί από εμάς φοβόμαστε την αλήθεια. Να την πούμε και να την ακούσουμε. Είναι πολύ βολικό το ψέμα πολλές φορές. Γιατί να ξεβολευτούμε; Από την άλλη πως θα πεις μια σκληρή αλήθεια; Από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου μαθήτρια, έλεγα συνέχεια ψέματα στη μαμά μου για το πώς τα πήγα στα τέστ στο σχολείο. Ααααα έγραψα τουλάχιστον 16, της έλεγα…. ξέροντας ότι είχα πατώσει. Το αποτέλεσμα ήταν στις συναντήσεις με καθηγητές να την λούζει κρύος ιδρώτας με αυτά που της έλεγαν. Αφού ήξερα, πραγματικά ήξερα πως τι ψέμα μου θα αποκαλυφθεί, γιατί το έκανα; Γιατί φοβόμουν την αλήθεια. Φοβόμουν το τι θα επακολουθούσε μόλις της έλεγα πως δεν έγραψα και τόσο καλά…. Αλλά τελικά αυτό που κατάφερνα ήταν να καθυστερώ την όποια τιμωρία μου.

Ο φίλος μου λοιπόν μου είπε: Τέρμα τα ψέματα. Τι καλύτερο και τι καθαρότερο από την αλήθεια. Το να είσαι ειλικρινής. Γιατί αν είσαι ειλικρινής θα είναι και ο συνομιλητής σου – τις περισσότερες φορές. Και ας είμαστε σε όλα. Εκεί θα δοκιμαστούν παράλληλα και οι σχέσεις αν μπορούν να αντέξουν την ειλικρίνεια. Μπορεί να χάσω φίλους, μου λέει, αλλά πλέον θα κοιμάμαι τα βράδια.

Food for thought….

Σας φιλώ