Τρώγοντας ασιατικά στο Λονδίνο….

Ή αλλιώς σε μια πόλη που θα μπορούσα να είχα γεννηθεί. Το ερωτεύτηκα το Λονδίνο από την πρώτη φορά που πάτησα το ποδαράκι μου εκεί. Έτσι είναι αυτή η πόλη. Ή θα την ερωτευτείς από την πρώτη στιγμή ή θα την σιχαθείς. 

Αν έλεγα πως ξέρω καλύτερα το μετρό του Λονδίνου και τις γειτονιές του κέντρου, καλύτερα από αυτά της Αθήνας δεν θα ήταν υπερβολή. Δεν υπάρχει περίπτωση να χαθώ πουθενά. Δεν υπάρχει περίπτωση να μπερδευτώ σε διασταύρωση σταθμών. Τα τελευταία χρόνια κάνω σαν χαζοχαρούμενο, όταν τύχει και ζητήσουν βοήθεια στον δρόμο του στύλ "Πως θα πάω εκεί?" Αμέσως να απαντήσω λες και ζω χρόνια σε αυτή την πόλη.

Και τι σου αρέσει βρε κούκλα μου από το Λονδίνο; 

Η οργάνωση της πόλης, το εγγλέζικο χιούμορ (ω ναι έχω περάσει σε άλλο επίπεδο), τα πόσα πολλά πράγματα συμβαίνουν σε αυτή την πόλη, τα εστιατόρια, τα πάρκα, οι φαρδιοί δρόμοι, το πόσο βολικό είναι το μετρό, η διαφορετικότητα των ανθρώπων, η ευγένεια (αν και πολλοί θα αναφέρουν ότι είναι ψεύτικη ευγένεια). Και φυσικά η ακρίβεια της ώρας σε όλα. Είμαι ψυχάκιας με την ώρα και την οργάνωση, οπότε αυτή είναι η πόλη μου και αυτοί είναι οι άνθρωποί μου.  

Το κακό με το κόλλημα μου σε αυτή την πόλη είναι πως έχω χάσει ευκαιρίες να επισκεφθώ άλλες μητροπόλεις, επιλέγοντας να πάω και να ξαναπάω στο Λονδίνο. Δε το μετανιώνω όμως, γιατί κάθε επίσκεψη είναι μια νέα εμπειρία και παράλληλα μια επανάληψη των ωραίων στιγμών.

Αρκετά όμως με την θεωρία! Ας περάσουμε στην πράξη.

Δεν θα μπω σε λεπτομέρειες πως πας και που μένεις…. Έχει πολλές πτήσεις καθημερινά και αν προνοήσεις να κλείσεις εισιτήριο νωρίς (3-4 μήνες) τότε μπορείς να βρεις καλές τιμές. Με την διαμονή πρέπει να είσαι προετοιμασμένος πως θα δώσεις πολύ περισσότερα λεφτά από ότι θα έδινες για να μείνεις σε ένα αντίστοιχο δωμάτιο οποιασδήποτε άλλης ευρωπαϊκής πόλης. Αν όμως δεν σε νοιάζει που θα μείνεις και τι παροχές θα έχεις, τότε και πάλι έχεις επιλογές. Γενικά στο μυαλό σου πρέπει να έχεις πως το Λονδίνο είναι ο Νο.1 ταξιδιωτικός προορισμός στην Ευρώπη, το ξέρουν καλά αυτό οι φίλοι μας και φυσικά το εκμεταλλεύονται. Και αν το δούμε επιχειρηματικά, καλά κάνουν.

Αρκετά όμως με το μπλα μπλα, ας περάσουμε στο θέμα μας όμως, που δεν είναι άλλο από το ασιατικό φαγητό στο Λονδίνο. 

Την τελευταία φορά που ταξιδέψαμε φάγαμε το καλύτερο ασιατικό στο Yauatcha. Υπέροχο φαγητό με ένα αστέρι Michelin. Όπως αναφέρει και το Michelin Guide “It's been here almost 15 years but still manages to feel fresh and contemporary, with its bright ground floor and moody basement, featuring low banquettes, an aquarium bar and a star-lit ceiling. Dishes are colourful with strong flavours and excellent texture contrasts; dim sum is the highlight - try the venison puff.”

Αυτή την φορά φάγαμε

• Mushroom spring roll with black truffle Έχεις την εντύπωση πως παίρνεις κλασσικά spring rolls  και εκει που δαγκώνεις….. μπουουουουμ ….. μανιτάρια, τρούφα… μανιτάρια τρούφα….Θεϊκά! 


• Crispy aromatic duck !!!! Ότι και να πω για αυτή την πάπια απλά θα είναι λίγο. Έρχεται ολόκληρη ή τέταρτο και στην καθαρίζει από κόκκαλα και στην κόβει κομματάκια ο σερβιτόρος στο τραπέζι σου! Γεύση??? Δεν υπάρχει!!!! Και ναι είναι crispy!!! Divine! 


• Thai style chicken with onion, mango, papaya, chilli and coriander… ωωωωωω αν με ρωτούσε κάποιος τι πιάτο θα ήθελες να τρώς κάθε μέρα χωρίς να το βαρεθείς θα ήταν αυτό! Οι γεύσεις πέρα από αυτό τον κόσμο. Πηγαίνοντας στο Yauatcha ήξερα ότι πριν και πάνω από όλα ήθελα να φάω αυτό το thai chicken! Είχα την γεύση του στο στόμα μου, ακόμα και πριν πάω. Θυμόμουν αυτό το πιάτο


• Baby pak choi with oyster sauce, garlic, ginger or plain. Χα! Έρωτας με αυτά τα φτωχά λαχανικά…. Θα έλεγα πως προσομοιάζουν με τα ελληνικά παραπούλια! Θα τα βρείτε και εδώ σε όλα τα κινέζικα μαγαζιά!

Και bonus τα cocktails μας

• White Negroni


• Pink&Tonic

Δεν είναι φανταστικά???

Αν θες πραγματικά καλό ασιατικό και δίνεις βάρος στην ωραία ατμόσφαιρα ενός μαγαζιού και σε όλο το service τότε πρέπει να το δοκιμάσεις. Τα αστέρια Michelin δεν είναι τυχαία και φυσικά δεν κρατιούνται τιμής ένεκεν! Προφανώς και τα αξίζουν! Και ο Alan Yaou δεν είναι τυχαίος ιδιοκτήτης. Κατέχει το μισό Soho και τα μαγαζιά του είναι στολίδια για την περιοχή!

Πρόσφατα δοκιμάσαμε και τις φανταστικές σούπες στο Pho. Βιετναμέζικο φαγητό, σκοτεινά μαγαζάκια (μα τόσο όμορφα), γεμάτα χαρακτήρα και ξύλινα τραπεζοκαθήσματα. Στην Ελλάδα δεν ξέρω αν θα ευδοκιμούσε ένα τέτοιο μαγαζί, μα στο Λονδίνο έρχεται κουτί! Πολύ cozy ατμόσφαιρα! Φάγαμε μεσημέρι μια σαλάτα και δύο σούπες τόσο μεγάλες και τόσο ζεστές και ήταν ότι έπρεπε για ένα κρύο μεσημέρι στο Soho.

Διαλέξαμε λοιπόν την σαλάτα Goi Ga (ψιλοκομμένο κοτόπουλο με ασιατικά μυρωδικά, πιπεριές και chilli ginger sauce) και από σούπες πήραμε την Pho Ga (στήθος κοτόπουλο σε ζωμό κοτόπουλου με ένα σωρό λαχανικά και noodles) και την Pho Chin (στήθος βοδινού σιγομαγειρεμένο στο ζωμό του).

Για να κλείσω την ασιατική μας μανία στο Λονδίνο, δεν μπορώ να μην αναφερθώ στο ένα και μοναδικό Busaba - του Alan Yaou και αυτό. Χρόνια τώρα τρώμε στο Busaba κάθε πρώτο μας βράδυ. Αυτή την φορά ήταν κάπου ενδιάμεσα γιατί θέλαμε να δοκιμάσουμε και νέες γεύσεις. Στο Busaba λοιπόν πήραμε το κλασικό για εμάς thai calamari (Καλαμάρι με τζίντζερ στο wok), Tha sweet and sour chicken (ελαφρώς παναρισμένο στηθος κοτόπουλου με γλυκόξινη sauce και φρέσκο ανανά, κρεμμύδια και chilli) και ένα Classic pad Thai (μεγάλες γαρίδες Pad Thai, αποξηραμένες μικρές γαριδούλες, tofu, αυγό βλαστάρια φασολιών και τηγανητά shallots με σχοινόπρασα, φυστίκια και μοσχολέμονο). To Pad Thai είναι ένα stir-fried πιάτο με noodles, κλασσικό πιάτο στις αγορές της Ταϊλάνδης και πιθανότατα η πρώτη σου επιλογή σε ένα κλασσικό Ταϊλανδέζικο εστιατόριο, όπως το Busaba.

Τέλος ας μιλήσουμε λίγο για το πρωινό στο Λονδίνο! Εγώ λατρεύω το porridge. Και ο σύζυγος το τοστ... Μέχρι πριν την τελευταία μας επίσκεψη αράζαμε κάθε πρωί στο cafe Nero, παίρναμε δύο ξεγυρισμένα τοστάκια ψημένα με ένα σωρό σούπερ υδατάνθρακες που σε κρατάνε ως αργά το μεσημέρι. Ζεστή σοκολάτα, espresso και μετά καφεδάκι στα Starbucks. Και κάπου εδώ γίνεται το λάθος (για τον άντρα μου).... Στα Starbucks πέφτω πάνω σε αυτό το porridge.

Και από την επομένη έγινε το πρωινό μου :) :) Ήταν ότι έπρεπε για ένα ζεστό ξεκίνημα στην παγωμένη πόλη. Και εδώ μπορεί να αναρωτιέσαι γιατί δεν τρώμε πρωινό στο ξενοδοχείο. Λοιπόν, από την στιγμή που έχουμε πάει στο Λονδίνο τόσες πολλές φορές που θα έπρεπε η ασπρομάλλα γιαγιά Ελισάβετ να μας δώσει ένα δωματιάκι στο Buckingham, έχουμε φάει μέχρι σκασμού πρωινά. Αυτά όμως μας στερούν το να τσιμπήσουμε και κάτι παραπάνω μέχρι το μεσημέρι. Και πλέον το πρωινό στο ξενοδοχείο (ειδικά στο Λονδίνο) το έχω σαν χάσιμο χρόνου. Εντάξει δοκίμασα το Αγγλικό πρωινό... Φτάνει...  

Σας φιλώ

J